SKRZYWIENIE PRĄCIA

SKRZYWIENIE PRĄCIA WRODZONE

SKRZYWIENIE PRĄCIA WRODZONE (łac. curvatura penis congenita / ang. congenital penile curvature) definiowane jest jako wrodzona zmiana kształtu prącia, która nie jest związana ze z włóknieniem lub stwardnieniem błony białawej. Skrzywienie może być brzuszne, boczne lub grzbietowe. Jest to dosyć rzadkie schorzenie, które w różnych badaniach epidemiologicznych wykazuje występowanie na poziomie od poniżej 1% do 4 a nawet 10%.

Jako przyczynę wrodzonego skrzywienia podaje się dysproporcję w budowie błony białawej ciał jamistych powodującą zmiany kształtu. Na ogół skrzywienie nie dotyczy cewki moczowej jednak zdarzają się przypadki z zaburzeniem rozwoju cewki i w ten czas pasmo tkanki łącznej po stronie brzusznej może powodować skrzywienie.

Skrzywienie wrodzone prącia nie pojawia się w stanie wiotkim, dlatego nie jest łatwe do wykrycia zaraz po urodzeniu. Najczęściej do diagnozy dochodzi w wieku nastoletnim, kiedy zaczynają pojawiać się silne erekcje, próby masturbacji i współżycia. Dopiero wtedy w stanie erekcji można zauważyć zmianę kształtu prącia, kąt nachylenia, krzywiznę, która czasami może powodować ból, utrudniać a nawet i uniemożliwiać aktywność płciową.

Potwierdzenie skrzywienia prącia dokonuje się na dwa sposoby:

• dokumentacja zdjęciowa pacjenta, czyli pacjent jest proszony o wykonanie kilku zdjęć maksymalnej erekcji, w pozycji stojącej, w ujęciach: z góry, z boku lewego i prawego oraz z przodu;
  
• drugi sposób to farmakologiczna stymulacja w gabinecie lekarskim polega na podaniu leku wazoaktywnego np. alprostadil, który wywołuje erekcję i w ten czas lekarz dokonuje oceny krzywizny i zmiany kształtu prącia u pacjenta.

Na podstawie wywiadu, badania fizykalnego w stanie erekcji oraz dokumentacji zdjęciowej lekarz urolog / androlog stawia diagnozę i proponuje leczenie.

W przypadku wrodzonego skrzywienia prącia możliwym leczeniem do zastosowania jest tylko leczenie inwazyjne, czyli chirurgiczne.

Korekta skrzywienia prącia podlega tym samym zasadom leczenia operacyjnego, co choroba Peyroniego. Najczęściej stosuje się technikę plikacji – np. sposobem Nesbita.

Ostatnio powstają też nowe metody korekcji prącia np. technika Shaeers – rotacji ciał jamistych. Po skutecznej operacji korekty prącia i standardowej kontroli pooperacyjnej dalsze monitorowanie nie jest potrzebne.

Techniki operowania prącia w związku ze skrzywieniem zostaną omówione w drugiej części tego artykułu.

W kwestii zapobiegania występowania wrodzonego skrzywienia członka napotykamy na pewien problem, gdyż ze względu na brak znajomości dokładnych przyczyn nie jest możliwe opracowanie strategii działań profilaktycznych.

LITERATURA

Skrodzka M., Świniarski P. (2021). Zaburzenia budowy anatomicznej prącia i ich leczenie. [W:] red. nauk. Jolanta Słowikowska-Hilczer Andrologia. Zdrowie mężczyzny od fizjologii do patologii. PZWL Wydawnictwo Lekarskie – Warszawa.

Damian D. Brela | psycholog | psychoterapeuta | seksuolog